بررسی صرافی ال‌بنک

ال‌بنک یک صرافی متمرکز خارجی است که از ۲۰۱۵ کار می‌کند. بازار تومانی ندارد؛ یعنی پول از حساب بانکی‌ات مستقیم واردش نمی‌شود و مسیر همیشه یکی است: تتر را در یک صرافی ایرانی می‌خری و به این‌جا منتقل می‌کنی.

چیزی که ال‌بنک را از بقیه جدا می‌کند تعداد بازارهایش است. ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ فهرست رسمی‌اش را از API عمومی خودش گرفتیم: ۱٬۳۸۹ جفت‌ارز روی ۱٬۳۶۷ ارز. کوین تازه و میم‌کوین را زودتر از بیشتر صرافی‌های بزرگ لیست می‌کند و اگر دنبال چیزی هستی که در صرافی‌های طراز اول پیدا نمی‌شود، احتمالاً این‌جاست.

مزیت عملی دومش برای کاربر ایرانی ساده‌تر است: معمولاً بدون دردسر باز می‌شود. وقتی نصف وقتت صرف پیدا کردن راه دسترسی نشود، خودش یک امتیاز است.

ال‌بنک در سال ۲۰۱۵ راه‌اندازی شد و امروز یک دهه فعالیت پیوسته پشت سرش دارد. در بازاری که عمر متوسط یک صرافی به چند سال هم نمی‌رسد، دوام ده‌ساله خودش یک داده است — نه تضمین، ولی داده.

رشدش از یک جای مشخص آمد: سرعت لیست کردن. کوین‌های تازه، میم‌کوین‌های ترند و پروژه‌های کوچک را زودتر از صرافی‌های طراز اول روی تابلو می‌آورد و همین معامله‌گرانی را جذب کرد که دنبال بازارهای نوظهورند. امروز هم همان چیزی است که ال‌بنک را از هم‌رده‌هایش جدا می‌کند.

برای کاربر ایرانی یک ویژگی عملی هم به این اضافه شد: سایتش معمولاً بدون دردسر باز می‌شود. خیلی از صرافی‌های بزرگ‌تر این را ندارند، و همین یک مورد دلیل بخش بزرگی از محبوبیتش در ایران است.

ال‌بنک یک صرافی متمرکز (CEX) است. یعنی حساب و دارایی‌ات را خودِ صرافی نگه می‌دارد و تو با نام کاربری و رمز به آن دسترسی داری، نه با کلید خصوصی. این تفاوت پایه‌ای با کیف پول شخصی است و هر تصمیم دیگری در این صفحه از همین یک نکته شروع می‌شود: دارایی‌ای که آن‌جا می‌ماند حقوقاً مال صرافی است و تو طلبکاری.

چه بازارهایی دارد

اسپات، فیوچرز با اهرم، مارجین، توکن‌های اهرم‌دار، معامله‌ی همتابه‌همتا (P2P) و بخش کسب سود. یعنی از خرید ساده تا معامله‌ی حرفه‌ای همه‌اش روی یک حساب است.

بازار تومانی ندارد و نخواهد داشت. ال‌بنک به بانک ایرانی وصل نیست، پس نه درگاه ریالی دارد، نه کارت‌به‌کارت، و P2P‌اش هم روی روش‌های پرداخت بین‌المللی کار می‌کند نه ریال. مسیر ورود پول برای تو همیشه یکی است: تتر بخر، منتقل کن.

بررسی دامنه ساده‌ترین و رایگان‌ترین تست سابقه‌ی یک پلتفرم است: آدرس را در who.is بزن و سه تاریخ را ببین. برای lbank.com این سه تاریخ عبارت‌اند از ثبت اولیه در ۱۹۹۵، آخرین به‌روزرسانی در ۲۰۲۵، و اعتبار پرداخت‌شده تا ۲۰۳۲.

عدد اول را اشتباه نخوان: دامنه بیست سال از خود صرافی قدیمی‌تر است، پس ال‌بنک آن را خریده، نه از روز اول داشته — که خودش بی‌معنی نیست، چون یک دامنه‌ی کوتاه و تمیز مثل lbank.com رقم بزرگی می‌ارزد و خرجش را کسی می‌کند که روی برند حساب باز کرده. عدد سوم اما مهم‌تر است: تمدید تا ۲۰۳۲ یعنی هفت سال جلوتر پول داده‌اند، و پلتفرمی که برنامه‌ی کوتاه‌مدت دارد این کار را نمی‌کند؛ دامنه را سال‌به‌سال تمدید می‌کند. همین تست را روی هر صرافی ناشناسی اجرا کن — دامنه‌ای که چند ماه پیش ثبت شده و یک سال اعتبار دارد، مهم‌ترین هشداری است که رایگان به دست می‌آوری.

نامش را فارسی‌زبان‌ها سه‌جور می‌نویسند — ال‌بنک، البنک، ال بانک — و همه یک صرافی‌اند: LBank. اما «مال کدام کشور است» برای یک صرافی بین‌المللی یک جواب ندارد، چون شرکت‌ها در این صنعت عمداً چندلایه ثبت می‌شوند.

دفتر عملیاتی‌اش در هنگ‌کنگ است (Bright Way Tower، خیابان Mong Kok، منطقه‌ی Kowloon) و تیم از همان‌جا کار می‌کند. اما شرکت به‌طور حقوقی در جزایر ویرجین بریتانیا ثبت شده (Meadow House، Road Town، Tortola) و آن نشانی دفتر نیست، فقط ثبت شرکت است. جدا از این دو، برای ارائه‌ی خدمات مالی در ایتالیا، کانادا و آمریکا هم نام‌نویسی کرده که شماره‌هایش را در بخش بعد آورده‌ایم.

حالا کدام لایه به کار تو می‌آید؟ تا وقتی مشکلی پیش نیامده، هیچ‌کدام. لحظه‌ای که پیش بیاید، فقط لایه‌ی دوم می‌ماند: قرارداد به قانون جزایر ویرجین بریتانیا ارجاع می‌دهد و رسیدگی در مرکز داوری دبی انجام می‌شود، به زبان انگلیسی. نه هنگ‌کنگ، نه ایران — و برای مبلغ‌های کوچک، عملاً هیچ‌جا.

آنچه در سند خودش آمده

قرارداد کاربری ال‌بنک سه چیز را روشن می‌گوید. اول، پلتفرم را شرکتی به نام LBK Exchange می‌گرداند. دوم، اگر بین تو و صرافی اختلافی پیش بیاید، به قانون جزایر ویرجین بریتانیا رسیدگی می‌شود، نه قانون ایران. سوم، جای رسیدگی هم دادگاه نیست: مرکز داوری دبی، به زبان انگلیسی، با رأیی که قابل تجدیدنظر نیست.

این بند برای تو یک معنی عملی دارد: اگر کارت به شکایت برسد، مسیرش دادگاه ایران نیست. برای مبلغ‌های کوچک این مسیر عملاً بسته است، چون هزینه و وقت داوری در دبی از خودِ مبلغ بیشتر می‌شود. این را از اول بدان تا بعداً کشفش نکنی.

آنچه منتشر نکرده

کل قرارداد کاربری‌اش را جست‌وجو کردیم: نام هیچ مجوز، نهاد ناظر یا شماره ثبتی در آن نیامده — کلمه‌ی «license» صفر بار. سند اثبات ذخایر حسابرسی‌شده هم پیدا نکردیم.

این به معنی نداشتن مجوز نیست؛ فقط یعنی سندی که خودش به کاربر می‌دهد چیزی درباره‌ی مجوز نمی‌گوید. ده سال فعالیت پیوسته هم یک داده است، ولی جای حسابرسی مستقل را نمی‌گیرد.

ثبت‌های اعلام‌شده در سه کشور

بیرون از قرارداد کاربری، ال‌بنک در سه کشور ثبت نظارتی دارد. شماره‌ها را می‌آوریم تا خودت هم بتوانی در همان رجیستری جست‌وجوشان کنی:

ایتالیا — UAB LBANK EXCHANGE، ثبت به‌عنوان ارائه‌دهنده خدمات دارایی مجازی نزد OAM با شماره PSV90. کانادا — LBK EXCHANGE LIMITED نزد FINTRAC با شماره M22603388. آمریکا — همان شرکت نزد FinCEN به‌عنوان کسب‌وکار خدمات پولی با شماره 31000218200614.

دو آدرس ثبتی هم اعلام شده: دفتر عملیاتی در هنگ‌کنگ (Bright Way Tower، خیابان Mong Kok، Kowloon) و دفتر ثبت‌شده در جزایر ویرجین بریتانیا (Meadow House، Road Town، Tortola). آدرس دوم در همان کشوری است که قرارداد برای حل اختلاف به قانونش ارجاع می‌دهد.

این ثبت‌ها یک چیز را نشان می‌دهند و یک چیز را نه. نشان می‌دهند شرکت در آن کشورها ساختار حقوقی دارد. نشان نمی‌دهند دارایی تو بیمه است یا کسی ذخایرش را حسابرسی کرده — ثبت به‌عنوان کسب‌وکار خدمات پولی با مجوز بانکی یکی نیست.

یک سنجه‌ی دیگر هم هست که کم به آن نگاه می‌شود: پرونده‌ی شکایت. تا این بازبینی تخلف رسمی ثبت‌شده‌ای علیه ال‌بنک منتشر نشده و گزارش تأییدشده‌ای از بلوکه‌شدن گسترده‌ی دارایی کاربران هم در دست نیست. این نبودِ خبر بد است، نه خبر خوب — برای صرافی‌ای که ده سال کار کرده معنادار است، ولی تضمینی برای فردا نمی‌سازد.

متن سند: ایران سه بار آمده

در قرارداد کاربری نسخه‌ی ۲۰۲۶-۰۷-۲۲، نام ایران در سه جای مختلف می‌آید. بند اول: ثبت‌نام از فهرستی از کشورها پذیرفته نمی‌شود و ایران در آن فهرست است. بند دوم: استفاده از خدمات برای کسی که تابع یا مقیم کوبا، ایران، کره شمالی، سودان یا سوریه باشد ممنوع است — این جمله‌ی صریح‌ترینشان است و به تحریم‌های آمریکا، سازمان ملل، اتحادیه اروپا و خزانه‌داری بریتانیا گره خورده. بند سوم: فهرست کشورهایی که ال‌بنک اعلام کرده به مشتریانشان سرویس نمی‌دهد، که باز هم ایران در آن هست.

ترکیب همان فهرست‌ها را هم ببین: آمریکا، کانادا، چین، هنگ‌کنگ، ماکائو، مصر، آذربایجان، بنگلادش و قرقیزستان هم داخلشان‌اند. این شکلِ فهرستِ حوزه‌های قضایی‌ای است که صرافی در آن‌ها ساختار یا مجوز ندارد، نه فهرستی از کشورهایی که قضاوتی درباره‌شان شده.

رویّه‌ی امروز: در بررسی ما کار می‌کرد

در بررسی میدانی شهریور ۱۴۰۵، سرویس برای کاربر ایرانی کامل کار می‌کرد: ساخت حساب، معامله، واریز و برداشت، و احراز هویت هم قابل انجام بود. این را از تجربه‌ی دست‌اول خودمان می‌گوییم؛ سند عمومی‌ای که تأییدش کند وجود ندارد.

یک نکته‌ی عملی هم که کاربران ایرانی زیاد به آن اشاره می‌کنند: اپلیکیشن ال‌بنک روی اینترنت داخلی هم بالا می‌آید، که برای روزهای قطعی مزیت کمی نیست.

پس متن سند و رویّه‌ی امروز یکی نیستند. هر دو طرفش را می‌گوییم چون هر دو برای تصمیم تو لازم است، و اگر فقط یکی را بگوییم داریم گمراهت می‌کنیم.

پس تکلیف تو چیست

آن بند یک حقِ نگه‌داشته‌شده است، نه رویّه‌ی امروز. حق نگه‌داشته‌شده وقتی به کار می‌آید که شرایط عوض شود، و تو نمی‌دانی کِی. این ریسک عدد ندارد، ولی می‌شود برایش تصمیم گرفت.

تصمیمِ عملی‌اش یک جمله است: مبلغ کاری بگذار، نه انبار. پول بیاید، معامله شود، برگردد. این توصیه برای هر صرافی صادق است؛ این‌جا فقط یک دلیل بیشتر دارد.

امتیاز «دسترسی از ایران» این صفحه ۴.۵ است، نه ۵. ۵ را برای صرافی‌ای نگه می‌داریم که اسم ایران اصلاً در اسنادش نیامده باشد. نیم امتیاز فاصله دقیقاً همین سه بند است: نه بیشتر، چون سرویس کار می‌کند؛ نه کمتر، چون بند نوشته شده است.

ثبت‌نام چند دقیقه بیشتر نمی‌برد و همین سادگی یکی از دلایل محبوبیت ال‌بنک است. وارد سایت رسمی می‌شوی، Register را می‌زنی، و با ایمیل یا شماره تماس حساب می‌سازی. ایمیل را انتخاب کن، چون بازیابی حساب با آن مطمئن‌تر است و به شماره‌ای وابسته نیست که ممکن است روزی در دسترس نباشد.

در همان صفحه رمز را می‌گذاری و اگر کد معرف داری واردش می‌کنی — این را همان‌جا انجام بده، چون بعد از ساخت حساب دیگر نمی‌شود اضافه‌اش کرد و کش‌بکی هم که پایین‌تر توضیح داده‌ایم به همین کد بسته است. رمز هم باید اختصاصی همین حساب باشد، نه رمزی که جای دیگری استفاده کرده‌ای. بعد کد تأیید به ایمیلت می‌آید و حساب فعال می‌شود.

قبل از اولین واریز یک کار دیگر مانده که پنج دقیقه وقت می‌برد و مهم‌ترین کاری است که در کل این صفحه می‌توانی بکنی: از بخش Security ورود دومرحله‌ای را روشن کن. دلیلش این است که اکثر کسانی که دارایی‌شان را از دست می‌دهند قربانی هک صرافی نشده‌اند — حساب خودشان با رمز تکراری یا یک لینک فیشینگ باز شده است. این یکی کاملاً دست توست و صرافی نمی‌تواند برایت انجامش دهد.

قرارداد کاربری می‌گوید کاربر باید پیش از معامله احراز هویت را کامل کند. در عمل حساب بدون این مرحله هم کار می‌کند، و کاربر ایرانی که بخواهد انجامش دهد هم می‌تواند — این را از بررسی دست‌اول خودمان در شهریور ۱۴۰۵ می‌گوییم، چون سند عمومی‌ای که تأییدش کند وجود ندارد.

یک نکته که ارزش تکرار دارد: سیاست احراز هویت صرافی‌های بین‌المللی عوض می‌شود و از قبل هم اعلام نمی‌شود. حسابی که امروز باز می‌کنی، همانی است که فردا تحت تأثیر تغییر سیاست قرار می‌گیرد. اگر روزی وضع عوض شد، همین صفحه را اصلاح می‌کنیم.

تا تاریخ این بررسی گزارش عمومی و تأییدشده‌ای از هک زیرساخت ال‌بنک با از دست رفتن گسترده دارایی کاربران پیدا نکردیم. سابقه حدوداً ده‌ساله بدون رخداد بزرگِ ثبت‌شده، نسبت به صرافی‌های تازه‌کار داده بیشتری به ما می‌دهد — ولی همچنان تضمین نیست.

شفافیت ساختاری‌اش حالا روشن‌تر از بازبینی قبلی است: قرارداد کاربری نام نهاد اداره‌کننده (LBK Exchange)، قانونی که به اختلاف رسیدگی می‌کند (جزایر ویرجین بریتانیا) و جای رسیدگی (داوری دبی، به زبان انگلیسی) را می‌آورد، و فهرست کشورهای بدون سرویس را با نام منتشر می‌کند. این از خیلی از هم‌رده‌هایش بیشتر است. آنچه همچنان نیست، گزارش اثبات ذخایر با حسابرسی مستقل است.

درباره‌ی بند کشورها، حرف ما این نیست که خطری بیخ گوشت است — سرویس کار می‌کند و ما هم همین را دیدیم. حرف ما این است که این ریسک پنهان نیست، اعلام‌شده است، و ریسک اعلام‌شده را نمی‌شود بعداً «نمی‌دانستم» نامید. تفاوتش با ریسک پنهان همین است: می‌توانی از قبل برایش تصمیم بگیری.

قاعده ثابت: دارایی‌ای که در هر صرافی می‌ماند حقوقاً مال آن صرافی است و تو فقط طلبکاری. برای این صرافی این قاعده را یک درجه جدی‌تر بگیر.

ابزارهایی که روی حساب خودت داری

ال‌بنک سه ابزار امنیتی حساب دارد که هر سه رایگان‌اند و اکثر کاربران هیچ‌کدام را روشن نمی‌کنند: ورود دومرحله‌ای با Google Authenticator یا پیامک، کد ضدفیشینگ که در ایمیل‌های رسمی صرافی نشان داده می‌شود تا ایمیل جعلی را بشناسی، و لیست سفید آدرس برداشت که برداشت را فقط به آدرس‌های از پیش ثبت‌شده محدود می‌کند.

اگر قرار است فقط یکی را روشن کنی، ورود دومرحله‌ای با اپلیکیشن را انتخاب کن نه با پیامک. پیامک را می‌شود با ربودن سیم‌کارت دور زد؛ اپلیکیشن را نه.

قبل از هر چیز: چه چیزی لازم داری

یک ایمیل که فقط برای حساب‌های مالی‌ات استفاده می‌کنی، و یک اپلیکیشن احراز هویت دومرحله‌ای روی گوشی. پیامک را به‌عنوان لایه‌ی دوم انتخاب نکن اگر گزینه‌ی اپلیکیشن هست — سیم‌کارت قابل ربوده شدن است، اپلیکیشن روی گوشیِ خودت نه.

احراز هویت برای شروع لازم نیست. اگر تصمیم گرفتی انجامش بدهی، بخش «اگر احراز هویت لازم شد» پایین‌تر را اول بخوان.

قدم اول: تتر را در یک صرافی ایرانی بخر

ال‌بنک بازار تومانی ندارد، پس مسیر پول همیشه از یک صرافی ایرانی می‌گذرد. این‌جا دو هزینه می‌دهی که ربطی به ال‌بنک ندارند: کارمزد معامله‌ی آن صرافی، و کارمزد برداشت رمزارزش.

در صرافی ایرانی از بازار حرفه‌ای (اردربوک) بخر، نه از «خرید آسان». خرید آسان اسپرد پنهان دارد و معمولاً چند برابر کارمزد اعلام‌شده برایت تمام می‌شود — این تفاوت اغلب از کل کارمزدی که در ال‌بنک می‌دهی بزرگ‌تر است.

قدم دوم: انتقال، و تنها جایی که نباید حدس بزنی

شبکه‌ی انتقال را از صفحه‌ی واریز خود ال‌بنک بردار، نه از هیچ مقاله‌ای — این صفحه‌ای است که آدرس مقصد را هم می‌دهد و هر دو باید از یک جا بیایند. شبکه‌های ارزان‌تر معمولاً کارمزد کمتری دارند، ولی معیار اصلی این است که ال‌بنک آن شبکه را برای آن ارز قبول کند.

بار اول یک مبلغ کوچک بفرست و منتظر بمان تا برسد. انتقال روی شبکه‌ی اشتباه یا به آدرس اشتباه در بلاک‌چین برگشت‌ناپذیر است و پشتیبانی هیچ صرافی‌ای نمی‌تواند برش گرداند. هزینه‌ی این تست چند دلار است و جای بیمه را می‌گیرد.

قدم سوم: معامله، و یک انتخاب که پول نگه می‌دارد

سفارش لیمیت بگذار، نه مارکت. در فیوچرز ال‌بنک تیکر (مارکت) ۰.۰۶٪ و میکر (لیمیت) ۰.۰۲٪ است؛ یعنی سه برابر. در اسپات هم پایه‌ی هر دو ۰.۱٪ است ولی سفارش مارکت اسپرد را هم به تو تحمیل می‌کند.

این تنها تصمیمی است در کل مسیر که بدون هیچ دانش تحلیلی، هزینه‌ات را معنادار کم می‌کند. عادتش برای معامله‌گر پرحجم تفاوت چند درصدی در سود سالانه است.

اگر احراز هویت لازم شد

برای معامله لازم نیست و حساب بدون آن کار می‌کند. اگر روزی — به خاطر بررسی امنیتی، مبلغ بزرگ، یا الزام انطباق — ازت خواسته شود، همان بند کشورهایی که بالاتر خواندی همان‌جا موضوعیت پیدا می‌کند.

در بررسی خودمان انجامش برای کاربر ایرانی ممکن بود، ولی سند عمومی‌ای که تضمینش کند وجود ندارد. پس قاعده‌ی ساده این است: قبل از این‌که مبلغ بزرگی آن‌جا جمع شود، تصمیمت را درباره‌ی این مرحله گرفته باش، نه بعدش.

قدم آخر که اکثراً فراموش می‌شود: خروج

برداشت را همان اول تست کن، نه وقتی که لازمش داری: یک مبلغ کوچک به کیف پول شخصی‌ات برداشت کن و ببین چقدر طول می‌کشد و چقدر کارمزد می‌گیرد. صرافی‌ای که ورودش راحت است و خروجش را تست نکرده‌ای هنوز آزمایش نشده — و بدترین زمان برای فهمیدن این موضوع، روزی است که با عجله دنبال خروج پولت هستی. همین تست است که تصمیم بعدی را هم برایت روشن می‌کند: دارایی بلندمدت را آن‌جا نگه ندار. کیف پول شخصی برای نگهداری است و حساب صرافی برای معامله، و این تفاوت وقتی خودش را نشان می‌دهد که دیگر برای جابه‌جایی دیر شده باشد.

کپی‌ترید یعنی معاملات یک معامله‌گر دیگر روی حساب تو تکرار شود. در ال‌بنک از منوی کاربری وارد بخش CopyTrade می‌شوی، فهرست ارائه‌دهنده‌ها را می‌بینی و با یک کلیک به هرکدام وصل می‌شوی.

قبل از اتصال، کارنامه‌ی هر ارائه‌دهنده باز است: درصد سود و زیان، نرخ برد، و بیشترین افت حساب. از این سه، سومی مهم‌ترین است و کمترین توجه را می‌گیرد — بیشترین افت حساب می‌گوید این شخص در بدترین دوره‌اش چند درصد از سرمایه را پایین برده. کسی که ۸۰٪ سود سالانه دارد ولی یک‌بار ۶۰٪ افت داشته، برای پول تو مناسب نیست.

کپی‌ترید ریسک را حذف نمی‌کند، منتقلش می‌کند. تصمیم را به کسی می‌سپاری که نه می‌شناسی‌اش، نه پاسخگوی توست، و نه با پول خودش همان ریسک را می‌کند. اگر سراغش می‌روی، با بخش کوچکی از سرمایه برو و کارنامه را ماهانه چک کن.

۱۷ شهریور ۱۴۰۵ فهرست بازارهای ال‌بنک را از API عمومی خودش شمردیم: ۱٬۳۸۹ جفت‌ارز فعال روی ۱٬۳۶۷ ارز، در هشت بازار پایه.

۱٬۳۴۷ جفت از ۱٬۳۸۹ روی تتر است. بازار واقعی این صرافی — و بازار تو — عملاً تتر است و بقیه‌ی بازارهای پایه حاشیه‌اند. برای کاربر ایرانی که با تتر وارد می‌شود این خبر خوبی است: لازم نیست دو بار تبدیل کنی.

همان تنوع، هزینه‌اش را هم دارد

لیست شدن یک کوین در ال‌بنک هیچ تأییدی درباره‌ی آن پروژه نیست — نه حسابرسی شده، نه بررسی. صرافی از حجم معامله درآمد دارد، پس انگیزه‌اش لیست کردن است نه غربال کردن.

کوین تازه‌لیست‌شده معمولاً نقدشوندگی کم و نوسان شدید دارد؛ همان ترکیبی که پول تازه‌کارها را می‌بلعد. اگر سراغشان می‌روی، با پولی برو که از دست دادنش برنامه‌ات را به هم نمی‌زند.

ال‌بنک پلتفرم اختصاصی خودش را دارد و متاتریدر یا نرم‌افزار ثالث پشتیبانی نمی‌کند، پس هرچه هست یا در مرورگر است یا در اپلیکیشن رسمی. برای معامله لازم نیست چیزی نصب کنی؛ نسخه‌ی وب همه‌ی امکانات را دارد و اپلیکیشن بیشتر برای وقتی است که می‌خواهی پوزیشن باز را در حال حرکت ببندی.

محیط معاملاتی سه بخش دارد: نمودار قیمت، دفتر سفارش‌ها، و پنل ثبت سفارش. از این سه، دفتر سفارش‌ها را جدی بگیر، چون تنها جایی است که عمق واقعی بازار را نشان می‌دهد. در جفت‌ارزهای کم‌عمق همان‌جا می‌بینی که سفارش بزرگت قیمت را چقدر جابه‌جا می‌کند — و این هزینه‌ای است که هیچ جدول کارمزدی نشانت نمی‌دهد، ولی می‌تواند از خود کارمزد بیشتر باشد.

پشتیبانی از داخل حساب (چت و تیکت) و از راه ایمیل انجام می‌شود. آدرس‌های اعلام‌شده: service@lbank.com برای پشتیبانی، و به‌ترتیب business@، marketing@ و press@lbank.com برای کار، بازاریابی و رسانه.

حساب رسمی فارسی ندارد. یعنی هر کانال یا صفحه‌ای که خودش را «پشتیبانی فارسی ال‌بنک» بنامد، پشتیبانی ال‌بنک نیست. این دقیقاً همان جایی است که کلاهبرداری‌های «کارشناس صرافی» شکل می‌گیرد: کسی به فارسی جواب می‌دهد، اعتماد می‌سازد، و بعد کد یا دسترسی می‌خواهد. پشتیبانی واقعی هیچ‌وقت رمز، کد دومرحله‌ای یا دسترسی از راه دور نمی‌خواهد.

ال‌بنک درگاه ریالی، کارت‌به‌کارت یا تسویه‌ی بانکی ایرانی ندارد و نخواهد داشت. کل مسیر پول برای کاربر ایرانی انتقال رمزارز روی شبکه است.

یعنی: تتر را در یک صرافی ایرانی می‌خری، از آن‌جا به آدرس ال‌بنک برداشت می‌کنی، و برای خروج همین مسیر را برعکس می‌روی. کارمزد صرافی ایرانی و کارمزد شبکه هر دو در این مسیر پرداخت می‌شوند و در محاسبه‌ی سود و زیانت باید بیایند.

شبکه‌ی انتقال را از صفحه‌ی واریز خود ال‌بنک بردار، نه از هیچ مقاله‌ای — این صفحه هم شامل همین قاعده است. فهرست شبکه‌ها و کارمزدشان بدون اطلاع قبلی عوض می‌شود، و انتقال روی شبکه‌ی اشتباه معمولاً برگشت‌ناپذیر است. بار اول مبلغ کم بفرست و بعد از رسیدنش بقیه را بفرست.

یک نکته‌ی عملی که با تاریخ می‌شود نشانش داد: واریز و برداشت روی یک شبکه موقتاً قطع می‌شود. فقط در تابستان ۱۴۰۵ سه مورد ثبت شده — خروج موقت خدمات TRC20 در ۳ مرداد، توقف موقت ERC20 در ۴ شهریور، و توقف واریز و برداشت CRO و QUBIC در ۹ شهریور. این‌ها عادی‌اند و معمولاً کوتاه، ولی معنی‌شان این است که اگر برداشتت فوری است، به یک شبکه تکیه نکن و پیش از ارسال وضعیت همان شبکه را در صفحه‌ی برداشت ببین.

ال‌بنک جدول کارمزدش را بدون ورود به حساب منتشر می‌کند — چیزی که همه‌ی صرافی‌ها انجامش نمی‌دهند. پس این چهار عدد قابل راستی‌آزمایی‌اند. هر عددی که این‌جا می‌بینی از صفحه رسمی خود صرافی برداشته شده و لینک منبعش کنارش است. این اعداد تغییر می‌کنند؛ تاریخ بازبینی بالای صفحه نوشته شده.

کارمزدی که بالاتر خواندی در هر حالت از حساب تو کم می‌شود، ولی تمامش لزوماً نزد صرافی نمی‌ماند. ال‌بنک هم مثل بقیه‌ی صرافی‌های بزرگ برنامه‌ی معرفی دارد: هرکس کاربری بیاورد، سهمی از کارمزد همان کاربر به او می‌رسد، و این سهم هزینه‌ی بازاریابی صرافی است نه رقمی که روی معامله‌ی تو اضافه شود.

کاری که ما می‌کنیم این است که آن سهم را کامل نگه نمی‌داریم و بخشی‌اش را به خود کاربر برمی‌گردانیم. نتیجه‌اش برای تو ساده است: همان معامله، بدون کارمزد اضافه، با این تفاوت که بخشی از کمیسیونش به تو برمی‌گردد — و با کد ما در ال‌بنک تخفیف کارمزد هم می‌گیری. چون مبنای محاسبه کمیسیون معاملات است نه سود، در معامله‌ی زیان‌ده هم همان‌قدر برمی‌گردد که در معامله‌ی سودده.

شرطش هم یکی است و بعد از ساخت حساب دیگر نمی‌شود درستش کرد: باید از همان اول زیر کد معرف ما ثبت‌نام کرده باشی. ثبت UID و تسویه هم داخل دستیار تلگرام انجام می‌شود. سازوکار کش‌بک و مراحل دریافتش.

غیر از اسپات و فیوچرز، این‌ها هم روی پلتفرم هست:

معامله

سفارش لیمیت در کنار مارکت هست، و همان چیزی است که در بخش کارمزد گفتیم چرا در فیوچرز از اسپات مهم‌تر است. کنارش کپی‌ترید قرار دارد که کارنامه‌ی هر ارائه‌دهنده پیش از اتصال باز است، و معامله‌ی همتابه‌همتا (P2P) که روش‌های پرداختش بین‌المللی است و به درد کاربر ایرانی نمی‌خورد، چون ریال را پشتیبانی نمی‌کند.

کسب سود

سپرده‌گذاری در دو حالت منعطف و قفل‌شده ارائه می‌شود: در حالت منعطف هر وقت بخواهی دارایی را بیرون می‌کشی، و در حالت قفل‌شده بازده بیشتر است چون همین آزادی را می‌فروشی — دارایی تا پایان دوره بیرون نمی‌آید. و دقیقاً همین‌جاست که باید حساب کنی: دوره‌ای که دارایی‌ات قفل است، همان دوره‌ای است که ممکن است بازار بریزد و تو تماشاگر باشی.

پس نرخ تبلیغ‌شده را کنار آن ریسک بگذار، نه به‌تنهایی. آن نرخ تعهد نیست و می‌تواند عوض شود، ولی قفل بودن دارایی تا آخر دوره قطعی است. اگر بازده چند درصدی سالانه ارزش این را دارد که در بدترین لحظه دستت بسته باشد، برو؛ وگرنه همان قاعده‌ی «مبلغ کاری، نه انبار» این‌جا هم جواب می‌دهد.

ربات گرید

از منوی معامله، کنار اسپات و اهرمی، گزینه‌ی گرید هم هست: رباتی که در یک بازه‌ی قیمتی خودکار می‌خرد و می‌فروشد. در بازار رنج کار می‌کند و در روند قوی همان جایی است که ضرر می‌سازد، چون در سقوط مدام می‌خرد. اگر سراغش می‌روی، بازه را دستی ببند و رهایش نکن.

خرید مستقیم

بخش Buy Crypto خرید با کارت اعتباری، P2P و انتقال بانکی را پیشنهاد می‌دهد. برای کاربر ایرانی هر سه عملاً بسته‌اند: کارت بانکی ایرانی پذیرفته نمی‌شود، انتقال بانکی به سیستم بین‌المللی وصل است، و P2P هم ریال را پشتیبانی نمی‌کند. مسیر تو همان تتر از صرافی ایرانی است.

نرم‌افزار

همه‌ی این‌ها روی پلتفرم اختصاصی خود ال‌بنک اجرا می‌شود — هم تحت وب و هم اپلیکیشن اندروید و iOS. متاتریدر و نرم‌افزار ثالث پشتیبانی نمی‌شود.

اپلیکیشن رسمی ال‌بنک برای اندروید و iOS منتشر شده و تقریباً همه‌ی کارهای نسخه‌ی وب را انجام می‌دهد: اسپات، فیوچرز، واریز و برداشت، و مدیریت حساب.

فقط از فروشگاه رسمی یا سایت خود ال‌بنک نصب کن. اپلیکیشن جعلی صرافی یکی از رایج‌ترین روش‌های سرقت دارایی است: ظاهرش عین اصل است، رمز و کد دومرحله‌ای را می‌گیرد و حساب را خالی می‌کند. لینک نصب را از کانال تلگرامی، پیام شخصی یا سایت واسط نگیر.

ال‌بنک در فیس‌بوک، ایکس (توییتر)، اینستاگرام، لینکدین و تلگرام حساب رسمی دارد و اطلاعیه‌های مهمش — از جمله قطعی شبکه‌ها و تغییر قوانین — اول همان‌جا منتشر می‌شود.

حساب رسمی فارسی ندارد. این جمله را دو بار بخوان، چون مستقیماً به جیبت مربوط است: هر کانال، گروه یا صفحه‌ای که خودش را «پشتیبانی فارسی ال‌بنک» یا «نمایندگی ال‌بنک در ایران» بنامد، هیچ ارتباطی با این صرافی ندارد.

الگوی کلاهبرداری همیشه یکی است: کسی به فارسی و با حوصله جواب می‌دهد، اعتماد می‌سازد، و بعد کد دومرحله‌ای یا دسترسی از راه دور می‌خواهد. پشتیبانی واقعی هیچ صرافی معتبری هرگز رمز، کد یا دسترسی نمی‌خواهد.

ال‌بنک برای معامله‌ی کوتاه‌مدت و دسترسی به بازارهایی که جای دیگر نیستند گزینه‌ی کارآمدی است: بدون دردسر باز می‌شود، کارمزدش رقابتی و — مهم‌تر — عمومی است، و تعداد بازارهایش بین صرافی‌های هم‌اندازه‌اش بالاست.

برای نگهداری بلندمدت سه چیز ما را عقب نگه می‌دارد: سه بند در قرارداد خودش نام ایران را آورده، نام هیچ نهاد ناظری در آن سند نیامده، و مسیر حل اختلاف دبی است. هیچ‌کدام امروز مانع کار تو نمی‌شوند؛ همه‌شان می‌توانند فردا بشوند.

پس مبلغ کاری را این‌جا بگذار و دارایی بلندمدت را در کیف پول خودت نگه دار.