بررسی صرافی نوبیتکس

نوبیتکس بزرگ‌ترین صرافی ایرانی است و همین بزرگی، مهم‌ترین چیزی است که می‌فروشد: نقدشوندگی. سفارش بزرگ را بدون این‌که قیمت را جابه‌جا کند جذب می‌کند — کاری که صرافی کوچک‌تر نمی‌تواند بکند و در روزهای پرنوسان تفاوتش را حس می‌کنی.

در مقابل، کارمزد پله پایه‌اش گران است: ۰.۲۵٪ در بازار تومانی، از هر دو سمت معامله. یعنی یک خرید و فروش کامل نزدیک نیم درصد سرمایه‌ات را می‌برد، قبل از این‌که قیمت اصلاً تکان بخورد. بازار تتری خودش یک‌سوم این عدد است و پایین‌تر نشان می‌دهیم چطور از همین تفاوت استفاده کنی.

و یک چیز که هیچ بررسی صادقانه‌ای نمی‌تواند از کنارش رد شود: نوبیتکس هک شده، و هک بزرگی بوده. این صفحه سه چیز را از هم جدا می‌کند — چه چیزی اثبات‌شده است (ساختار کارمزد، سقف‌ها، سطوح)، چه چیزی ریسک است (هک خرداد ۱۴۰۴، تحریم OFAC، ناهماهنگی مستنداتش)، و عملاً چه کار کنی که کمترین هزینه را بدهی.

به روایت صفحه‌ی «درباره‌ی ما»ی خودش، شرکت در تابستان ۱۳۹۶ شکل گرفت و نسخه‌ی اول در زمستان ۱۳۹۶ بالا آمد — یعنی نوبیتکس یکی از قدیمی‌ترین صرافی‌های فعال ایران است و دو چرخه‌ی کامل صعود و ریزش بازار را دیده.

دو تاریخ دیگر در این تاریخچه از هر آماری مهم‌ترند. ۲۸ خرداد ۱۴۰۴: حمله‌ای که حدود ۹۰ میلیون دلار از کیف پول‌های گرم خارج کرد و بخشی از سورس‌کد و اطلاعات زیرساخت هم بعدش منتشر شد. ۱۲ خرداد ۱۴۰۵: قرار گرفتن در فهرست تحریم OFAC. هر دو را پایین‌تر جدا توضیح داده‌ایم؛ هیچ‌کدام سرویس را داخل ایران قطع نکرد.

عددهایی که خودش اعلام می‌کند: بیش از ۱۰ میلیون کاربر و بیش از ۱۵۰ رمزارز. این‌ها آمار خود صرافی است، نه سنجش مستقل — مثل هر صرافی دیگری در این فهرست. چیزی که مستقل از ادعا قابل دیدن است، عمق دفتر سفارش در بازارهای اصلی است.

نوبیتکس صرافی متمرکز ایرانی است: حساب و دارایی‌ات را خودش نگه می‌دارد، به شبکه‌ی بانکی ایران وصل است و طبق قوانین داخل کشور کار می‌کند. یعنی برخلاف صرافی خارجی، اگر اختلافی پیش بیاید یک شرکت ثبت‌شده‌ی داخل کشور طرف حساب توست.

سه جای متفاوت می‌شود در آن معامله کرد و هزینه‌شان یکی نیست: خرید و فروش سریع برای کسی که فقط می‌خواهد کار انجام شود، بازار حرفه‌ای با دفتر سفارش در دو بازار تومانی و تتری، و معامله‌ی تعهدی با اهرم (تا ۵ برابر، طبق اعلام خودش) که امکان سود گرفتن از ریزش را هم می‌دهد.

فیوچرز دائمی به شکل صرافی‌های خارجی ندارد؛ اهرم از راه استخر مشارکت تأمین می‌شود و بابت تمدید موقعیت، روزانه سهم استخر پرداخت می‌شود — این هزینه‌ای است که در کارمزد معامله دیده نمی‌شود.

همان تست رایگانی که روی صرافی خارجی جواب می‌دهد — آدرس را در whois بزن و سه تاریخ ثبت، به‌روزرسانی و انقضا را ببین — روی دامنه‌ی .ir اصلاً جواب نمی‌دهد. خروجی رسمی IRNIC برای nobitex.ir یک خط بیشتر ندارد و متنش انگلیسی است؛ ترجمه‌اش می‌شود: اطلاعات این دامنه را دارنده‌ی آن پنهان کرده است. هیچ تاریخی در کار نیست.

این تصمیم نوبیتکس نیست، سیاست خود رجیستری است و برای دامنه‌های .ir عمومیت دارد؛ پس نبودن این اطلاعات را به حساب پنهان‌کاری صرافی نگذار. تنها چیزی که IRNIC می‌دهد نام‌سرورهاست: b.ns.arvancdn.ir و w.ns.arvancdn.ir — یعنی سایت پشت یک CDN ایرانی است، نه کلادفلر.

نتیجه‌ی عملی: برای صرافی ایرانی، جای تست دامنه را باید ثبت شرکت بگیرد. نام شرکت نوبیتکس («راهکار فناوری نویان») در صفحه‌ی «درباره‌ی ما»ی خودش آمده، ولی شماره‌ی ثبت و شناسه‌ی ملی روی سایت نیست — یعنی برای استعلام رسمی باید از بیرون دنبالش بگردی. همین یک ردیف در امتیاز شفافیت این صفحه اثر گذاشته.

نوبیتکس ایرانی است و شرکت اداره‌کننده‌اش «راهکار فناوری نویان» است. دامنه‌اش .ir است و زیرساختش روی CDN داخلی — یعنی هم دفتر و هم سرویس زیر همان حوزه‌ی قضایی‌اند که خودت در آن زندگی می‌کنی.

این را با صرافی خارجی مقایسه کن تا معنی‌اش را ببینی: توبیت در جزایر کیمن ثبت شده و بیت‌یونیکس در سنت وینسنت — هر دو آفشور، هر دو بدون مرجعی که کاربر ایرانی بتواند به آن شکایت ببرد. شرکت داخل کشور یعنی طرف حساب مشخص است.

ولی این را هم صادقانه بگوییم: ثبت شرکت ضمانت بازگشت پول نیست، و نوبیتکس شماره‌ی ثبت و شناسه‌ی ملی‌اش را روی سایت خودش نیاورده تا کاربر بتواند مستقیم استعلامش کند. «طرف حسابی هست» با «طرف حسابش را می‌شناسم» یک قدم فاصله دارد.

اول یک نکته‌ی ساختاری که درباره‌ی همه‌ی صرافی‌های ایرانی صدق می‌کند: در ایران مجوز فعالیت رمزارز وجود ندارد. پس هر صفحه‌ای که «صرافی دارای مجوز» را به‌عنوان امتیاز به تو می‌فروشد، چیزی می‌فروشد که وجود ندارد. آن‌چه هست ثبت شرکت است و سابقه‌ی عملکرد.

در شفافیت، نوبیتکس نسبت به میانگین بازار ایران خوب عمل می‌کند: جدول کامل کارمزد، هفت پله‌ی VIP، هزینه‌ی واریز و برداشت و حتی چرخه‌های تسویه‌ی پایا را بدون ورود به حساب منتشر کرده. خیلی از رقبا این اعداد را پشت لاگین نگه می‌دارند.

ولی موقع بررسی به چیزی خوردیم که همان‌جا از امتیاز شفافیت کم می‌کند: مستندات خودش با خودش نمی‌خواند. صفحه‌ی کارمزد می‌گوید کارمزد برداشت تومان «۰.۰۲٪ با حداقل ۴ هزار و حداکثر ۲۰ هزار تومان» است، ولی مقاله‌ی راهنمای خودش همان کارمزد را «حداقل ۱ هزار و حداکثر ۱۰ هزار تومان» می‌نویسد — نصف. همان‌جا واریز مستقیم در صفحه‌ی کارمزد ۰٪ است و در راهنما ۰.۳٪.

این‌ها دو نسخه‌ی یک عدد در دو صفحه‌ی رسمی‌اند، نه شایعه‌ی رقیب. تاریخ به‌روزرسانی مقاله‌های راهنما پای خودشان نوشته شده (۱۴۰۵/۰۲/۰۵ برای برداشت و ۱۴۰۵/۰۵/۰۴ برای واریز)، پس محتمل‌ترین توضیح بیات‌بودن راهنماست. قاعده‌ی عملی: عدد را از صفحه‌ی کارمزد بخوان و موقع ثبت درخواست، رقمی که خود محصول نشان می‌دهد را دوباره نگاه کن — همان‌طور که قوانین خودش هم گفته کارمزد قابل تغییر است.

و آخری، همانی که در فهرست ملاحظات هم آمده: از ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ نوبیتکس در فهرست تحریم OFAC است. سرویسش داخل ایران قطع نشده و کاربر ایرانی در کار روزمره‌اش تفاوتی حس نمی‌کند؛ اثرش در مقصدِ انتقال‌های خارجی است که پایین‌تر در پرسش‌ها توضیح داده شده.

چیزی که برای کاربر داخل ایران عوض نشده

نوبیتکس صرافی ایرانی است و کل مسیرش — بانک، احراز هویت، پشتیبانی — داخل کشور است. از ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ که خزانه‌داری آمریکا آن را در فهرست تحریم قرار داد، سرویس داخل ایران قطع نشد و کاربر ایرانی در کار روزمره‌اش تفاوتی حس نکرد.

این را صریح بنویسیم چون خیلی از صفحه‌ها مبهم می‌نویسند: تحریم OFAC یک وضعیت حقوقی در آمریکا است، نه قطع سرویس. یعنی اموال آن مجموعه در حوزه‌ی قضایی آمریکا مسدود است و اشخاص آمریکایی حق معامله با آن را ندارند.

جایی که واقعاً خودش را نشان می‌دهد: مقصد انتقال

ریسک عملی در مقصد پول است، نه در مبدأ. سرویس‌هایی که خارج از ایران خودشان را ملزم به رعایت قواعد OFAC می‌دانند، از ابزارهای تحلیل زنجیره استفاده می‌کنند و ممکن است دارایی‌ای را که ردش به یک مجموعه‌ی تحریم‌شده می‌رسد پرریسک علامت بزنند.

نتیجه‌اش می‌تواند سؤال بیشتر، تأخیر، یا در بدترین حالت مسدودشدن همان واریز باشد. این احتمال است، نه قطعیت؛ و به سیاست همان سرویس مقصد بستگی دارد، نه به نوبیتکس.

و چیزی که این صفحه درباره‌اش نظر نمی‌دهد

این‌که با این وضعیت چه کنی — بمانی، پخش کنی یا جای دیگر بروی — تصمیم توست و ما توصیه‌ای نمی‌کنیم. کاری که این صفحه می‌کند این است که مکانیزم را با منبع نشان بدهد تا تصمیمت روی حدس بنا نشود.

دلایل تحریم را هم ما نمی‌سازیم: در اطلاعیه‌ی خزانه‌داری آمریکا آمده‌اند و لینکش در همین صفحه هست.

ثبت‌نام با شماره‌ی موبایل انجام می‌شود و ثبت ایمیل الزامی نیست — خودِ صفحه‌ی سطوح کاربری این را می‌گوید و توصیه می‌کند ایمیل را ثبت کنی تا اطلاع‌رسانی‌ها را بگیری. زمان تقریبی‌ای که برای تکمیل اطلاعات سطح ۱ اعلام کرده حدود ۵ دقیقه است.

یک نکته که کم‌تر جایی نوشته می‌شود و بعداً دردسر می‌شود: در سطح ۱ به‌نام‌بودن شماره‌ی موبایل الزامی نیست، ولی برای رسیدن به سطح ۳ الزامی است. اگر از اول با شماره‌ی خودت ثبت‌نام کنی، بعداً یک مرحله کم‌تر داری.

بدون احراز هویت کاری پیش نمی‌رود: واریز، برداشت و معامله همه به سطح کاربری گره خورده‌اند. این تصمیم نوبیتکس نیست، شرط کار کردن با شبکه‌ی بانکی ایران است.

احراز هویت سه سطح دارد و یک مسیر جدا برای حساب حقوقی. مهم است بدانی سطح کاربری با پله‌ی کارمزدی فرق دارد — خودِ صفحه‌ی سطوح این را صریح نوشته: تخفیف کارمزد فقط به حجم معاملات ۳۰ روز گذشته بستگی دارد، نه به سطح احراز هویت.

سطح ۱ — شماره‌ی موبایل و اطلاعات هویتی (کد ملی و تصویر مدرک). با آن معامله‌ی نامحدود، واریز نامحدود رمزارز و واریز تومان بدون سقف داری، ولی برداشت محدود است: ۵۰ میلیون تومان و معادل ۱ میلیون تومان رمزارز در هر ۲۴ ساعت.

سطح ۲ — اطلاعات محل سکونت به‌علاوه‌ی تأیید هویت تصویری (هوشمند با کارت ملی جدید، یا ارسال عکس با مدارک قدیمی‌تر). سقف برداشت تومان به ۳۰۰ میلیون تومان در ۲۴ ساعت می‌رسد.

سطح ۳ — احراز هویت جدیدی ندارد؛ سه شرط دارد: شماره‌ی موبایل به نام خودت، گذشتن دست‌کم ۲ ماه از سطح ۲، و حجم معامله‌ی دست‌کم ۱ میلیارد تومان در ۳۰ روز گذشته. نتیجه‌اش برداشت ۱ میلیارد تومان تومانی و ۱ میلیارد تومان رمزارز در ۲۴ ساعت است. ارتقا را باید از پشتیبانی بخواهی و طبق اعلام خودش معمولاً تا ۲۴ ساعت تأیید می‌شود.

در ۲۸ خرداد ۱۴۰۴ (۱۸ ژوئن ۲۰۲۵) نوبیتکس هدف حمله‌ای قرار گرفت که در آن حدود ۹۰ میلیون دلار دارایی از کیف پول‌های گرم خارج شد. گروه مهاجم، Gonjeshke Darande، مسئولیت را پذیرفت.

این حمله با هک‌های معمول فرق داشت و همین فرق، مهم است: مهاجم پول را نبرد که خرج کند. دارایی‌ها به آدرس‌هایی فرستاده شد که کلید خصوصی‌شان وجود ندارد — یعنی سوزانده شدند. انگیزه سیاسی بود، نه مالی. بعد از آن هم بخشی از سورس‌کد و اطلاعات زیرساخت صرافی منتشر شد.

نوبیتکس فعالیتش را از سر گرفت و اعلام کرد خسارت کاربران از محل ذخایر خودش جبران می‌شود. تا این تاریخ گزارش عمومی از کاربری که دارایی‌اش برنگشته باشد ندیدیم.

چطور باید این را وزن کرد؟ هک شدن به‌تنهایی یک صرافی را بی‌اعتبار نمی‌کند؛ نحوه برخوردش مهم‌تر است و نوبیتکس در این مورد ضرر را پوشاند. ولی دو چیز واقعی باقی می‌ماند: کیف پول گرم با آن حجم دارایی یک انتخاب معماری بوده، و انتشار سورس‌کد سطح حمله را برای همیشه بازتر کرده. امتیاز امنیتی این صفحه همین را نشان می‌دهد.

قدم اول: حساب و سطح کاربری

با شماره‌ی موبایل ثبت‌نام کن — ترجیحاً شماره‌ای که به نام خودت است، چون سطح ۳ بعداً همین را شرط می‌کند. ایمیل اجباری نیست ولی ثبتش کن.

بعد سطح ۱ را کامل کن (کد ملی و تصویر مدرک، حدود ۵ دقیقه). تا وقتی سطحت را بالا نبرده‌ای، سقف برداشتت روزانه ۵۰ میلیون تومان است — این عدد را قبل از واریز مبلغ بزرگ بدان، نه بعدش.

قدم دوم: واریز تومان، با ارزان‌ترین مسیر

واریز مستقیم طبق صفحه‌ی کارمزد بدون هزینه است و حساب‌به‌حساب و کارت‌به‌کارت ۰.۰۲٪. روی مبلغ بزرگ همین دو صدم درصد هم عدد می‌شود، پس مسیر را بی‌دلیل عوض نکن.

همان‌طور که بالاتر گفتیم، راهنمای خود نوبیتکس برای واریز مستقیم عدد دیگری (۰.۳٪) می‌نویسد. رقمی که موقع ثبت درخواست در خود محصول نشان داده می‌شود ملاک توست.

قدم سوم: خرید — در بازار حرفه‌ای، نه «خرید سریع»

این مهم‌ترین قدم این فهرست است. در بازار حرفه‌ای کارمزدت عدد اعلام‌شده است: پله‌ی پایه ۰.۲۵٪ در بازار تومانی. در «خرید و فروش سریع» کارمزد صریح کم‌تر به نظر می‌رسد ولی اسپرد داخل قیمت نشسته و نوبیتکس عددش را منتشر نمی‌کند.

اگر ارزی که می‌خواهی جفت تتری دارد، مسیر ارزان‌تر معمولاً این است: اول تتر بخر، بعد با تتر آن ارز را بخر. کارمزد بازار تتری ۰.۱٪ میکر و ۰.۱۳٪ تیکر است — کم‌تر از نصف بازار تومانی. فقط یادت باشد کارمزد دو معامله را با هم جمع بزنی؛ روی مبلغ کوچک، این دو معامله ممکن است صرف نکند.

قدم چهارم: اگر مقصدت صرافی خارجی است

تتر بخر و روی ارزان‌ترین شبکه‌ای که مقصد قبول می‌کند برداشت کن. کارمزد شبکه را بلاک‌چین تعیین می‌کند، نه نوبیتکس.

آدرس و شبکه را قبل از تأیید دوبار چک کن. انتقال روی شبکه‌ی اشتباه، برگشت ندارد و پشتیبانی هیچ صرافی‌ای نمی‌تواند برش گرداند.

قدم پنجم: برداشت تومان، با زمان‌بندی

کارمزدش ۰.۰۲٪ است با کف ۴ هزار و سقف ۲۰ هزار تومان به ازای هر ۱۰۰ میلیون. اگر مسیر مستقیم بانکی فراهم نباشد، تسویه از راه پایا انجام می‌شود.

چرخه‌های پایا در روزهای کاری ساعت ۳:۴۵، ۹:۴۵، ۱۲:۴۵ و ۱۸:۴۵ شروع می‌شوند و درخواست باید حدود یک ساعت قبل ثبت شده باشد؛ در تعطیلات به اولین چرخه‌ی روز کاری بعد می‌افتد. اگر به پول در ساعت مشخصی نیاز داری، درخواست را یک چرخه جلوتر بزن.

نوبیتکس اعلام می‌کند بیش از ۱۵۰ رمزارز دارد و هر کدام معمولاً در دو بازار عرضه می‌شود: جفت تومانی و جفت تتری. این «دو بازار» بودن، مهم‌ترین اهرم کاهش هزینه در کل این صفحه است.

چرا؟ چون کارمزد این دو یکی نیست: پله‌ی پایه‌ی بازار تومانی ۰.۲۵٪ میکر و تیکر است، در حالی که همان پله در بازار تتری ۰.۱٪ میکر و ۰.۱۳٪ تیکر است — کم‌تر از نصف. اگر ارزی که می‌خواهی جفت تتری دارد، خرید تتر و بعد خرید آن ارز معمولاً ارزان‌تر تمام می‌شود؛ فقط یادت باشد کارمزد دو معامله را با هم حساب کنی.

برای مقایسه: بیت‌پین در هر دو بازار یک کارمزد می‌گیرد و والکس جفت‌های تتری‌اش نرخ ثابت دارد. یعنی این ترفند مخصوص نوبیتکس است و در همه‌ی صرافی‌های ایرانی جواب نمی‌دهد.

سه راه برای معامله دارد: وب، اپلیکیشن موبایل و API با مستندات عمومی (apidocs.nobitex.ir). داشتن API عمومی برای صرافی ایرانی امتیاز کمی نیست — یعنی می‌شود ربات و ابزار شخصی به آن وصل کرد.

در خود پلتفرم، بخش «خرید و فروش سریع» و «بازار حرفه‌ای» جدا هستند و هزینه‌شان یکی نیست. بازار حرفه‌ای کارمزدش صریح و اعلام‌شده است؛ در خرید سریع، آن‌چه می‌پردازی داخل قیمت نشسته و نوبیتکس عدد اسپرد را جایی منتشر نمی‌کند. برای همین در «مسیر کامل پول» گفته‌ایم خرید را در بازار حرفه‌ای انجام بده.

پشتیبانی ۲۴ ساعته و فارسی است و سه کانال دارد: چت با کارشناس از داخل خود سایت و اپ، ثبت تیکت، و تماس تلفنی. راهنمای ارتقا به سطح ۳ هر سه را نام می‌برد.

این نقطه‌ی قوت واقعی صرافی ایرانی نسبت به خارجی است: پاسخ به فارسی و در ساعت کاری ایران. در صرافی خارجی، تیکت انگلیسی و اختلاف ساعت، هر مشکل ساده را به یک روز کشش می‌دهد.

واریز تومان چند مسیر دارد و هزینه‌شان یکی نیست. طبق صفحه‌ی کارمزد: حساب‌به‌حساب و کارت‌به‌کارت ۰.۰۲٪، واریز مستقیم ۰٪ و واریز شتابی غیرفعال است. نوبیتکس تأکید می‌کند این کارمزدها را شبکه‌ی بانکی و پرداخت‌یار می‌گیرند و سهمی از آن به خودش نمی‌رسد.

همین‌جا همان ناهماهنگی مستندات را ببین: مقاله‌ی راهنمای واریز، همان واریز مستقیم را ۰.۳٪ می‌نویسد و برای کارت‌به‌کارت سقف ۱۵ میلیون تومان از هر کارت مبدأ و برای شتابی سقف ۲۵ میلیون تومان در روز می‌گذارد. قبل از واریز بزرگ، رقمی که خود محصول موقع ثبت نشان می‌دهد را ملاک بگیر.

برداشت تومان طبق صفحه‌ی کارمزد ۰.۰۲٪ با حداقل ۴ هزار و حداکثر ۲۰ هزار تومان به ازای هر ۱۰۰ میلیون است. سقف روزانه‌اش به سطح کاربری بستگی دارد: ۵۰ میلیون، ۳۰۰ میلیون یا ۱ میلیارد تومان.

و مهم‌ترین بخش برای کسی که به پول فوری فکر می‌کند: تسویه همیشه فوری نیست. اگر مسیر مستقیم بانکی فراهم نباشد، برداشت از راه پایا انجام می‌شود؛ چرخه‌ها در روزهای کاری ساعت ۳:۴۵، ۹:۴۵، ۱۲:۴۵ و ۱۸:۴۵ شروع می‌شوند و درخواست باید حدود یک ساعت قبل ثبت شده باشد. در تعطیلات به اولین چرخه‌ی روز کاری بعد می‌افتد. خودِ نوبیتکس هم نوشته «امکان تضمین تسویه در زمان کوتاه وجود ندارد».

هر عددی که این‌جا می‌بینی از صفحه رسمی خود صرافی برداشته شده و لینک منبعش کنارش است. این اعداد تغییر می‌کنند؛ تاریخ بازبینی بالای صفحه نوشته شده.

بیرون از معامله‌ی ساده، چند سرویس دارد که هر کدام هزینه یا ریسک خودش را دارد: معامله‌ی تعهدی با اهرم، استخر مشارکت (تأمین‌کننده‌ی همان اهرم، با سهم روزانه)، رشد ثروت، اعتبار ریالی، نوبی گیفت و بخش پرایم برای حجم‌بالاها.

دو تای این‌ها را تازه‌کار نباید دست بزند: تعهدی و اعتبار. در هر دو با پول قرض‌گرفته کار می‌کنی، یعنی سود و زیان هر دو بزرگ‌تر می‌شوند و هزینه‌ی نگه‌داشتن موقعیت روزبه‌روز جمع می‌شود — چیزی که در کارمزد معامله دیده نمی‌شود و در محاسبه‌ی سود جا می‌ماند.

اپ اندروید از کافه‌بازار و مایکت نصب می‌شود و فایل نصب مستقیم (APK) هم روی دامنه‌ی خودش قرار دارد؛ برای iOS نسخه‌اش از سیب‌اپ عرضه می‌شود. در گوگل‌پلی و اپ‌استور نیست — این محدودیت تحریمی است و تقریباً برای همه‌ی اپ‌های ایرانی صدق می‌کند.

چون نصب از بازار رسمی گوگل و اپل ممکن نیست، مبدأ فایل مهم‌تر از حالت عادی می‌شود: لینک نصب را فقط از دامنه‌ی خود nobitex.ir بردار. جعل اپ صرافی یکی از رایج‌ترین کلاهبرداری‌های داخل ایران است و فایل APK از کانال ناشناس، همان‌جایی است که کار خراب می‌شود.

کانال‌های رسمی‌ای که خودِ سایت در فوترش لینک داده این‌هاست: اینستاگرام (nobitex_market)، ایکس/توییتر (nobitexmarket)، لینکدین و یوتیوب، به‌علاوه‌ی «مجله»ی خودش روی همان دامنه.

قاعده‌ای که برای هر صرافی‌ای به‌کار می‌آید: هر کانالی که خودش را نماینده‌ی صرافی معرفی می‌کند ولی از فوتر سایت رسمی به آن لینکی نیست، تا خلاف آن ثابت نشده جعلی فرض کن — به‌خصوص کانال‌هایی که پیام خصوصی می‌دهند یا «پشتیبانی» معرفی می‌شوند. پشتیبانی واقعی از داخل حساب خودت شروع می‌شود، نه از پیام مستقیم.

نوبیتکس انتخاب پیش‌فرض بازار ایران است و دلیلش هم روشن است: نقدشوندگی، واریز تومانی مستقیم و پشتیبانی فارسی ۲۴ ساعته. اگر معامله‌ات تومانی است و حجم متوسطی داری، مسیر کوتاه‌تری از این پیدا نمی‌کنی.

هزینه‌اش دو جاست و هر دو قابل مدیریت‌اند: کارمزد ۰.۲۵٪ بازار تومانی که با رفتن به جفت تتری تقریباً نصف می‌شود، و زمان تسویه‌ی پایا که با ثبت درخواست پیش از چرخه‌ها کوتاه‌تر می‌شود.

دو چیز هم هست که مدیریت نمی‌شوند و باید با چشم باز پذیرفته شوند: سابقه‌ی هک خرداد ۱۴۰۴ به‌علاوه‌ی انتشار سورس‌کد، و حضور در فهرست تحریم OFAC از خرداد ۱۴۰۵. هیچ‌کدام سرویس را برای کاربر داخل ایران قطع نکرده‌اند، ولی هر دو ریسک واقعی‌اند. قاعده‌ی همیشگی سر جایش است: صرافی جای معامله است، نه جای نگهداری بلندمدت.